Ενημέρωση για τον σιωπηλό… κλέφτη της όρασης

Η εβδομάδα από τις 10 έως τις 16 Μαρτίου είναι Παγκόσμια Εβδομάδα Ενημέρωσης για το γλαύκωμα με τον τίτλο μάλιστα «Γλαύκωμα: Ο σιωπηλός κλέφτης της όρασης»

Η εβδομάδα από τις 10 έως τις 16 Μαρτίου είναι Παγκόσμια Εβδομάδα Ενημέρωσης για το γλαύκωμα με τον τίτλο μάλιστα «Γλαύκωμα: Ο σιωπηλός κλέφτης της όρασης» και στην πόλη των Ιωαννίνων η Οφθαλμολογική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων ανέλαβε να την υλοποιήσει, διανέμοντας ενημερωτικό υλικό στους διερχόμενους από την κεντρική πλατεία της πόλης.

Η δεύτερη συχνότερη αιτία τύφλωσης είναι το γλαύκωμα, μία σοβαρή οφθαλμική νόσος που χαρακτηρίζεται από την προοδευτική βλάβη του οπτικού νεύρου, χωρίς συμπτώματα μάλιστα, μέχρι τη στιγμή που η βλάβη είναι μη αναστρέψιμη.

Ο Αναπληρωτής Καθηγητής Οφθαλμολογίας, και διευθυντής στην Οφθαλμολογική Κλινική του ΠΓΝΙ Ανδρέας Κατσάνος σε δηλώσεις του στο ITV, αναφέρθηκε στο γλαύκωμα και στις αιτίες που το προκαλούν, καλώντας τους πολίτες και ιδιαίτερα εκείνους που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου να κάνουν συχνά εξετάσεις στον οφθαλμίατρό τους, γιατί είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος να αποτρέψουν την εξέλιξη μίας νόσου που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην τύφλωση.

«Το κύριο χαρακτηριστικό του γλαυκώματος είναι πως δεν εμφανίζει συμπτώματα. Μπορεί κάποιος να έχει 10/10 στην όρασή του, αλλά ταυτόχρονα να έχει γλαύκωμα και να χάνει την περιφερειακή του όραση. Ο τακτικός έλεγχος στον οφθαλμίατρο είναι αυτός που μας εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό. Απαιτείται μία εξειδικευμένη εξέταση, η οποία όμως γίνεται σε όλα τα οφθαλμιατρεία, επομένως δεν είναι κάτι δύσκολο να το αναζητήσει κάποιος», ανέφερε αρχικά ο κ. Κατσάνος.

Ως προς τη θεραπεία, θα πρέπει να σημειωθεί, ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται, έχουν ως στόχο την επιβράδυνση της εξέλιξης της βλάβης στο οπτικό νεύρο, αλλά καμία μέθοδος δε μπορεί να αναστρέψει τη βλάβη που έχει ήδη συντελεστεί.

Οι παράγοντες κινδύνου είναι η υψηλή ενδοφθάλμια πίεση, η ηλικία, η μυωπία, η φυλή (σύνηθες σύμπτωμα στη μαύρη φυλή) αλλά και το οικογενειακό ιστορικό. Αν κάποιος δηλαδή έχει ιστορικό συγγενούς με γλαύκωμα θα πρέπει να είναι πολύ περισσότερο υποψιασμένος από οποιονδήποτε άλλο.