Η «Ιφιγένεια» έδωσε όσα υποσχέθηκε

Πιστή στο κείμενο αλλά και στις προσδοκίες των θεατών ήταν η παράσταση «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Γιώργου Νανούρη, με τη Λένα Παπαληγούρα στον ομώνυμο ρόλο και τον Μιχάλη Σαράντη στον ρόλο του Ορέστη. 

Ο Μ. Νανούρης έδειξε εξ αρχής τις προθέσεις του, πως δεν σκόπευε δηλαδή να δώσει νέες ερμηνείες ή διαστάσεις στην τραγωδία του Ευριπίδη, παρά μόνο να ζωντανέψει στα μάτια των θεατών τη δύναμη της αδερφικής αγάπης, που αναζωπυρώνεται μέσα από την αναγνώριση των δεσμών αίματος, αλλά και του ισχυρού δεσμού μεταξύ δύο φίλων, που πρόθυμα ρισκάρουν να θυσιαστούν ο ένας για τον άλλο.  

Για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους διάλεξε δύο νέους, αλλά έμπειρους στο αρχαίο θέατρο ηθοποιούς, με τους οποίους είχε συνεργαστεί στο παρελθόν, βάζοντάς τους σε μια ιδιάζουσα ισορροπία: η Λ. Παπαληγούρα σε υψηλούς τόνους να ξεχειλίζει από συναισθήματα και οργή προς όσους την αδίκησαν και ο Μ. Σαράντης μετριοπαθής, να στρέφει τις συνέπειες των πράξεών του προς τον εαυτό του. 

Εξαιρετική ήταν η παρουσία του χορού με τις γυναίκες που τον απαρτίζουν να είναι απρόσμενα καλλίφωνες, ενώ η κορυφαία (Κίττυ Παϊταζόγλου) έδειξε στον χρόνο που της δόθηκε τις υποκριτικές της ικανότητες. Αίσθηση έκανε η εμφάνιση της ντίβας του ελληνικού πενταγράμμου Χαρούλας Αλεξίου στον ρόλο της θέας Αθηνάς, δίνοντας ένα αξιομνημόνευτο κλείσιμο. 

Αξίζει να σημειωθεί πως, επίκαιρες διαστάσεις έλαβε, όσο κι αν δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση, το τέχνασμα με το «μίασμα», στο οποίο κατέφυγε η Ιφιγένεια για να καταφέρει να αποδράσει μαζί με τον αδερφό της και τον Πυλάδη (Προμηθέας Αλειφερόπουλος). Η ηρωίδα, για να πάρει ανενόχλητη το άγαλμα που φυλασσόταν στον ναό, διαδίδει πως οι δύο άντρες είναι μολυσμένοι από τον φόνο της μητέρας τους, πως μετάδωσαν το μίασμα αγγίζοντας το άγαλμα και πως πρέπει να τους εξαγνίσει στη θάλασσα. Μέχρι όμως να γίνει αυτό θα πρέπει όλοι οι πολίτες να μείνουν κλεισμένοι στα σπίτια τους, ώστε να μην εξαπλωθεί το μίασμα. Μπορεί η επιλογή του κειμένου να είχε γίνει πριν την πανδημία, ωστόσο το κοινό κούνησε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, ακούγοντας τις γνώριμες διαδικασίες…

ΕΛΕΝΗ ΜΑΚΡΟΓΙΑΝΝΗ