Δικηγόρος Αθηνών-Πρώην Υπουργός 

Μια προσωπική μου υποχρέωση και μία έντονη από ετών αίσθηση χρέους για προσκυνηματική επίσκεψη στα ιστορικά χώματα της Ιωνίας στα παράλια της Τουρκίας, με οδήγησαν στο να βρεθώ το περασμένο Σαββατοκύριακο από την Αλικαρνασσό (σημερινό Μπόντρουμ) μέχρι τη μαρτυρική Σμύρνη. Ήταν ένα ταξίδι γεμάτο θαυμασμό και συγκίνηση. Θαυμασμό, διότι είδα με τα μάτια μου τον σπουδαίο και ασύλληπτο πολιτισμό των Ελλήνων κατά την κλασσική περίοδο, όπως και κατά τη Ρωμαϊκή, και ακολούθως κατά τη Βυζαντινή. Ο Ηρόδοτος και η Άρτεμης στην Αλικαρνασσό, ο Θαλής ο Μιλήσιος στη Μίλητο και ιδίως τα θαυμαστά αρχαιολογικά ευρήματα στην Έφεσο, στην οποία κυριαρχούν οι χαρακτηριστικές επιγραφές με ελληνικά γράμματα, ενώ το αρχαίο εκεί θέατρο είναι 25.000 θέσεων και θεωρείται από το καλύτερο της αρχαιότητας στο είδος του.

Ο ναός δε της Αρτέμιδας στην Έφεσο, όπως είναι γνωστό, είναι ένα από τα επτά θαύματα της αρχαίας ανθρωπότητας. Δεν μπορεί ένας Έλληνας που επισκέπτεται τις περιοχές αυτές, να βλέπει μια ολόκληρη Ελλάδα στην Ιωνία και γενικότερα στη Μ. Ασία με τον απαράμιλλο πολιτισμό και τα μεγάλα επιτεύγματα τέχνης και επιστήμης, και να μη θαυμάζει και να μη συγκινείται και ακόμη να μην αισθάνεται ψυχικό σπαραγμό για τις «χαμένες αυτές πατρίδες» και να μην αναλογίζεται τα σφάλματα κατά το παρελθόν των πολιτικών μας ηγεσιών και ιδίως κατά τα έτη 1919-1922.

Το αποκορύφωμα όμως, της συγκίνησης ήταν, όταν φτάσαμε στη Σμύρνη, και που ο εκπρόσωπος του εκεί Ελληνικού Προξενείου είχε την ευγενή καλοσύνη να μας μιλήσει για το δράμα του 1922, τότε που ξεκληρίστηκε όλος ο εκεί ελληνισμός και που 1.500.000 συμπατριώτες μας «φορτώθηκαν» στα ελληνικά σαπιοκάραβα και ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, ενώ πολλοί εκτελέσθηκαν εν ψυχρώ ή χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου. Ακριβώς, στο σημείο του «πετάγματος» τότε των Ελλήνων στη θάλασσα και σε απόσταση 70 μέτρων, οι Τούρκοι ανήγειραν αργότερα ένα πανύψηλο άγαλμα του καβαλάρη στρατηγού, που προφανώς εννοούν τον Κεμάλ Ατατούρκ και που αναφέρεται στην «απελευθέρωση» της Σμύρνης από τους Έλληνες κατά το 1922. Βλέπει, μάλιστα, προς το σημείο της θάλασσας, που έπνιξε και εκδίωξε όλους τους Έλληνες από τις πατρογονικές τους εστίες στην Ανατολία. Πρόκειται για συγκίνηση ασίγαστη και για αναλογισμό των τεράστιων ευθυνών των τότε πολιτικών ηγεσιών της πατρίδας μας.

Με το σημερινό μου όμως, σχόλιο, δεν έχω σκοπό να «μοιρολογήσω» για τα τότε τραγικά σφάλματά μας και για τις «χαμένες πατρίδες». Ο θαυμασμός για τα επιτεύγματα των Ελλήνων της Ιωνίας και η θλίψη και η συγκίνηση για τα εγκληματικά μας λάθη είναι δεδομένα συναισθήματα και έχουν επισημανθεί από πολλούς περισσότερο ειδικούς από εμένα και επομένως δεν υπάρχει λόγος να επιμείνω.

Ο κύριος όμως, σκοπός της σημερινής δημόσιας παρέμβασής μου, είναι να επισημάνω το μεγάλο οικονομικό κίνδυνο της χώρας μας από την αλματωδώς ανερχόμενη οικονομικά Τουρκία. Παντού βλέπει κανείς μεγάλα δημόσια έργα και ιδίως νέους σύγχρονους δρόμους. Η τουριστική ανάπτυξη των παραλίων της Ιωνίας είναι εκπληκτική και ιδίως σαφώς ανταγωνιστική. Όλα τα από εκεί παράλια του Αιγαίου είναι γεμάτα από πολυτελέστατες ξενοδοχειακές μονάδες και συνεχώς ανεγείρονται καινούριες. Οι παρεχόμενες τουριστικές υπηρεσίες είναι εκπληκτικές, ενώ οι τιμές τους είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές και πάντως μικρότερες από τις αντίστοιχες της χώρας μας. Σήμερα, την Τουρκία επισκέπτονται κάθε χρόνο άνω των 30.000.000 τουριστών εκ του εξωτερικού, ενώ την Ελλάδα μόνο 19.000.000.

Αλλά και γενικότερα, η οικονομία της Τουρκίας είναι έντονα αναπτυσσόμενη και προσελκύει πολλά κεφάλαια εκ του εξωτερικού. Και πώς να μη συμβεί αυτό, όταν το λιμάνι της Σμύρνης ιδιωτικοποιήθηκε μέσα σε ένα βράδυ, χωρίς οποιαδήποτε αντίδραση, ενώ για την πώληση από τη χώρα μας του λιμανιού του Πειραιά στους Κινέζους, όπως είναι σε όλους μας γνωστό, υπάρχει μεγάλη αναστάτωση τριών περίπου ετών και ακόμη από τις απεργίες παρεμποδίζονται οι τουρίστες να έλθουν στην Ελλάδα ή οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και οι ιδιοκτήτες φορτηγών αυτοκινήτων ΔΧ αποφασίζουν απεργία και ματαιώνονται όλες οι αεροπορικές πτήσεις ή δεν υπάρχει βενζίνη κατακαλόκαιρο και μέσα στην οξύτερη περίοδο της τουριστικής μας κίνησης. Φοβάμαι ότι αυτοκτονούμε οικονομικά και οι ευθύνες των εκάστοτε Ελληνικών Κυβερνήσεων και των συνδικαλιστικών ηγεσιών είναι τεράστιες και ασυγχώρητες.

Έτσι, ο κίνδυνος πλέον, της Τουρκίας δεν είναι στρατιωτικός ή πολεμικός. Είναι, έντονα οικονομικός και ειδικότερα ανταγωνιστικός. Αυτό πρέπει να το λάβουν σοβαρά υπόψη τους, τόσο οι εκάστοτε Κυβερνήσεις και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρα μας, όσο και οι πολίτες και ιδίως οι συνδικαλιστές. Τα ψέματα τελείωσαν και ο κίνδυνος είναι μεγάλος να «καταβροχθισθούμε» και να εξαφανισθούμε από την συνεχώς ανερχόμενη οικονομία της Τουρκίας και ιδίως στο θέμα του τουρισμού που είναι η μεγάλη βιομηχανία της χώρας μας, όπως και η εμπορική ναυτιλία.